نقش من چیست؟

پس تو چه می شوی؟

می شود من هم قطره ای از اشک چشمان تو باشم؟

می شود من هم سنگ قبری از گورستان سینه ی تو باشم؟

می روم خسته وافسرده و زار

سوی منزل گه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

می برم تا که در آن نقطه ی دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده به گورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب ،خونین دل

می روم از دل من دست بردار

ای امید عشق بی حاصل

اون وقتا مترسک رو دوست نداشتم چون پرنده ها رو می ترسوند اما حالا خیلی دوسش

دارم چون مثل خودم تنهاست و تنهایی رو درک می کنه.

 وقتی که من مردم

بر روی تابوتم

پارچه سیاه رنگی بکشید

تا همه بدونن

سیاه بخت از دنیا رفتم

دستهایم رابازبگذارید

که همه بدونن

دست خالی از دنیا رفتم

چشمهایم راباز بگذارید

تا همه بدونن

چشم انتظار از دنیا رفتم

تکه یخی بر روی

تابوتم بگذارید

که به جای مادرم

اشک بریزد

و به مادرم بگویید

گل سرخ بر سر مزارم نیاورد

چون گلی

در سینه ام دارم

که هنوز

پرپر نشده است

ما سر کوچه ی تردید به هم پیوستیم

رفته رفته گل باور وا شد

افق روشن هم فکری مان پیدا شد

از افشار تب تاریکی شب دور شدیم

یک دل و جور شدیم

لحظه های من و تو در تپش خاطره ها می گذرد

گفته هامان همه پر رنگ و جلاست

اصل هم فکریمان پا بر جاست

روزمان شیرین است

ابر امید به دشت دل ما

بارش گرم محبت دارد

نم نمک می بارد

سبدی از گل بابونه و حرف و احساس

روی میز دل ما جا دارد

ما به هم نزدیکیم

گر چه از هم دوریم

دست تقدیر چنین می خواهد

آسمان پر ابر است

چاره اش با صبر است

کاش می دانستم چیست

انچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

اه وقتی که تو لبخند نگاهت را می تابانی

بال مژگان بلندت را می خوابانی

ان وقتی که تو چشمانت

ان جام لبالب از جان دارو را

سوی این تشته جان سوخته می گردانی

موج موسیقی عشق

از دلم می گذرد

روی گلرنگ شراب

در تنم می گردد

دست ویرانگر شوق

پرپرم می کند ای غنچه رنگین پرپر

من در ان لحظه که چشم تو به من می نگرد

اهتراز ابدیت را می بینم

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست

اهتراز را یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

انچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست

یادت هست؟

بی پناهی دستهایم را می بینی؟

می شنوی اوای تنهایی ام را ؟

چشات دیگه از من خسته سیره

اما هنوز چشمای من اسیره

فقط بدون که این دل شکسته

منتظره بگی واست بمیره

پرسید بخاطر کی زنده هستی؟

پرسید پس بخاطر چی زنده هستی؟

من ازش پرسیدم تو بخاطر کی زنده هستی؟

در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود